คนที่ใกล้ชิดกันมากมักไม่ทัน    สั ง เ ก ต

ความผิดปกติที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของกันและกัน

หลาย ๆ ครั้งที่เราเผลอทำให้  ใ ค ร บ า ง ค น

เกิดความน้อยใจแล่นเป็นริ้ว ๆ ขึ้นไป ที่ ด ว ง ตา

และหลายครั้งที่มีน้ำใส ๆ ของใครบางคน

เ อ่ อ ล้ น อ ยู่ ที่ ด ว ง ตา

แต่เราไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

นาทีนั้นเราไม่มีทางที่จะได้รู้เลยว่า

ค ว า ม น้ อ ย ใ จ ในขณะนั้น

กำลังจะขยายตัวกลายเป็นอะไรหรือไม่

และในความเงียบงันนั้นอาจเป็นการที่ใครสักคนกำลังแบกปัญหาภาระอันหนักอึ้ง

ที่อยากให้ใครสักคนมาช่วยแบ่งเบา

หรืออาจหมายถึงการรอฟังคำถามบางคำถาม เช่น

เ ห นื่ อ ย ไ ห ม มีอะไรในใจหรือป่าว

หรือให้ช่วยอะไรได้ไหม

กับบางคน ก็แค่อยากได้ยินคำถามให้ชื่นใจ

เป็นความรู้สึกถึง ค ว า ม อ บ อุ่ น หั ว ใ จ

คงเป็นเรื่องที่ดี

ถ้าเราได้มีเวลาหันไปมองคนข้าง ๆ ของเรา

ด้วย ค ว า ม ใ ก ล้ ชิ ด เท่าเดิม บ่อยเท่าเดิม

แต่ ม อ ง ลึ ก ล ง ไ ป ก ว่ า เ ดิ ม

เราอาจจะมองเห็นอะไรบางอย่างที่แปลกไปชัดเจนขึ้น

อาจทำให้เรารู้ว่า ต้องรีบทำอะไร

เพื่อที่จะให้ทุกอย่าง ก ลั บ ไ ป เ ห มื อ น เ ดิ ม

     วันนี้มีกิจกรรมเปิดตัวผู้นำ เป็นอะไรที่สนุกสนานและก็เหนื่อยมากมาย อืมแล้วก็จัดงานวันเข้าพรรษาด้วย อ่ะนะ นัดกันเจ็ดโมงครึ่ง เห็นน้องๆมากันพร้อมหน้าพร้อมตา ก็ดีใจมากมายเลย และสังเกตุพฤติกรรมน้องๆแล้ว เต็มใจที่จะทำหน้าที่ของตัวเองกันทุกคน ไม่มีใครเกี่ยงกันทำ ดีใจมาก หลังจากที่ตรากตรำงานกันมาหลายอาทิตย์ งานออกมาสมบูรณ์แบบ อาจจะมีติดขัดกันไปบ้าง แต่ผู้นำทุกคนก็ผ่านพ้นกันไปได้ ปลื้มสุด 

     กิจกรรมเปิดตัวผู้นำ โอ้โห ตอนแรกคิดว่าจะแปก ก็เล่นไม่ฟังกันเลยนี่นา แต่พอโดนดุไป ก็ฟังและก็ให้ความร่วมมือกันดี นี่ก็หมายถึงผู้นำรุ่น 1 เนี๊ย คุมน้องอยู่เหมือนกันนะเนี๊ย พอถึงเวลาของผู้นำทุกคนก็ต่างทำหน้าของตัวเอง อย่างกระตือรือร้น และเอาจริงเอาจัง ทีละเรื่องเลยนะ

     พิธีกร ก็ทำหน้าของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม ตั้งแต่เช้า ขยันซ้อม ซ้อมแล้วก็ซ้อมอีก อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้น เสียงก็เลยออกมาไม่ดังเท่าไรแต่เท่านี้ ก็ดีมากๆแล้ว งานแรกทำได้ขนาดนี้ก็ขอยกนิ้วให้เลยนะจ๊ะ แพรว กะ พี

แต่ละคนเติบโตมาจากที่ที่แตกต่างยิ่งมาอยู่ใกล้กันมากยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างกันของคนสองคน  อาจมีหลายครั้งที่เรารู้สึกขัดใจที่อีกคนทำอย่างนั้น อย่างนี้หรือพูดจาอะไรที่เราไม่ค่อยพอใจแต่ด้วยความรักที่มีอยู่และความหวาดกลัวว่าหากพูดหรือทำอะไรออกไปแล้วจะเกิดการกระทบกระทั่งหรือทำให้เสียความรู้สึกกันไปเปล่า ๆ จึงสู้เก็บความอึดอัดไว้ดีกว่าจนเผลอลืมไปว่าความรู้สึกที่ไม่ได้รับการผ่อนคลายนั้นจะถูกทับถม สะสมไว้ให้สูงขึ้นเป็นความขุ่นเคืองในอารมณ์อยู่เสมอและอาจถึงจุดที่ไม่อาจทนได้ในสักวันการคบใครสักคนอย่างจริงจังนั้นเราต้องไม่ลืมว่าคน ๆ นั้นคือคนที่เราจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป  อย่าให้ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอดทนขนาดนั้นเลยดีไหมกล้าที่จะพูดในแง่ดีแง่เสีย  เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รับรู้และปรับตัวเข้าหากัน เพื่อถนอมรักไว้ให้อยู่ด้วยกันนาน ๆ  เพราะไม่มีประโยชน์อะไรเลย หากจะเก็บความรู้สึกเพื่อที่จะรักกันให้มาก ๆ วันนี้ แต่ไม่เคยยอมรับอะไรกันได้และให้ความรักน้อยลงในวันต่อไป อย่าปล่อยให้ความขุ่นเคืองใจเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่กล้าที่จะพูดคุยกันให้เข้าใจ และให้ทุกความคลางแคลงใจจบลงที่ตรงนั้น

ความรักเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่จะถูกบั่นทอนด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่คนสองคนไม่ได้คุยกัน  

เชื่อมั่นในเวลาเถอะ

ว่าเวลาจะลบความรู้สึกของการไม่เหลืออะไร

ไปจากเราได้ในวันหนึ่ง

แล้วความทรงจำเก่า ๆ จะเป็นเพียงซากอดีต

และความเจ็บปวดในคืนวันเก่าเป็นเพียง ฝันร้าย

ที่พอเราตื่นขึ้นมาเราก็จะได้มีเรื่องเล่า

และทำนายฝันกันเล่น ๆ

ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น

การนอนหลับแต่ละคืนก็แตกต่างกันไป

บางคืนก็หลับง่าย บางคืนก็หลับยาก

มีบางคืนที่ฝันดี มีบางคืนที่ฝันร้าย

แต่ไม่ว่าเราจะฝันดีสักแค่ไหนหรือฝันร้ายแค่ไหน

แต่สุดท้ายเราก็ต้องตื่น และมันก็จะผ่านไป

กลายเป็นเพียงความฝันธรรมดา ๆ

ที่เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรให้ลึกซึ้ง

...........................

หากคืนนี้ฝันร้ายก็ไม่เป็นไร

เพราะยังมีคืนต่อ ๆ ไปให้ได้ฝันอีกมากมาย

ไม่มีประโยชน์ที่จะมัวเจ็บจมอยู่กับฝันร้าย

ค่อย ๆ ลืมตา มาอยู่ในโลกของความเป็นจริง

มาดูว่ามันกว้างใหญ่แค่ไหน

ฝันร้ายไม่น่าจดจำหรือคร่ำครวญ

นอกจากมันจะไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นแล้ว

ไม่เคยช่วยซับน้ำตา

ไม่เคยเยียวยายามป่วยไข้

มันมีแต่จะฉุดเราลงไปอยู่ในโลกของความท้อแท้

และหมดหวังในชีวิต

ปัจจุบันต่างหากที่เป็นความจริง

เป็นของเราและอยู่กับเรา

เพื่อที่จะคอยบอกเราเสมอว่าเราจะต้องอยู่

ต้องหายใจให้พ้นไปถึงพรุ่งนี้

และอยู่ให้พรุ่งนี้ของทุก ๆ วัน

“แม้ว่าคนเราจะมีความเข้มแข็ง

ในการลืมอะไรบางสิ่งบางอย่างไม่เท่ากัน

แต่โลกมีเวลาให้เพื่อการลืมเหมือนกัน”

อาจเร็วบ้าง ช้าบ้างไม่ใช่สิ่งสำคัญ

และความฝันไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัว

ก็แค่ฝันร้าย จะฝันได้สักกี่คืนกัน 

ผ่านมาแล้วสำหรับค่ายผู้นำ หลังจากที่ตรากตรำเตรียมงานกันมา 2 อาทิตย์เต็ม

บบว่าเดินในโรงเรียนระยะทางทั้งหมดเกือบร้อยกิโลได้แล้ว

วันแรกของค่ายตื่นเต้นมากๆ ทั้งๆที่ตัวเองเป็น STAFF แท้ๆ

ก็ลุ้นอ่ะนะ เพราะว่าช่วงที่เตรียมงานเป็นไข้อ่ะ เรียกว่าค่อนข้างจะหนักพอตัวเหมือนกัน แต่ก็กัดฟันมาถึงวันนี้จนได้

และก็ลุ้นน้องๆ ด้วยกลัวจะมากันไม่ครบหรือว่ามากันไม่ทัน

แต่ช่วงเช้าของวันนั้นก็ผ่านไปด้วยดี ต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ไปประจำจุดของตัวเอง

แต่จุดของนิเนี๊ย ร้อนมากๆ ไม่มีอะไรขายเลย แต่ดีนะที่กินมาจากปั๊มบ้างแล้ว

OH...YEAH รอๆๆๆ แล้วก็รอน้องมา ก็ลุ้นกับแบงค์ 2 คน ว่าน้องจะเลยหรือป่าว น้องจะมาถูกกันหรือป่าว

สรุปว่าบ่ายนั้นน้องมาถึงแบบปกติ 4 กลุ่ม อีก 2 กลุ่ม ไปหลงกันมาก่อน

ไอ้เรากับ STAFF คนอื่นๆก็ใจหายกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไป

แต่พอเห็นน้องมาถึงโดยสวัสดิภาพ ก็ ขอบคุณพระเจ้า

ระหว่างที่ให้น้องทำกิจกรรมก็ เขียนสำนวนสุภาษิตเกี่ยวกับสัตว์มากกว่า 70 ประโยค ก็มึนๆช่วยๆน้องกันไป

และแล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี จนกระทั่งพาน้องไปเข้าห้องพัก

ไอ้เราก็เดินนำหน้าขบวนไปเลยระหว่างทางมันก็มืดอ่ะนะ พอไปถึงก็ดันหาห้องพักให้น้องไม่เจออีก

ก็เลยเดินกันไป เดินไปก็เจอดีเข้าจนได้ ก็เดินก้มหน้ามุดๆไป

สายตาก็ดันไปเห็นว่าเหมือนมีคนกำลังจะเดินตัดหน้าประมาณว่าถ้าไม่เบรคก็คงชนกันแน่ๆ

เราก็เบรคสิ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาไม่มีใครซะงั้น ....พุทโธ ธัมโม สังโฆ ขวัญหนีดีฝ่อหมดเลย

หันไปหาน้องๆ มาตอกย้ำอีก ถามว่าพี่นิหยุดทำไม เฮ้อ...อนิจจา นี่พี่เห็นคนเดียวหรือนี่ ยังไม่พอ

ไปเล่าให้อีนุชา ให้STAFF คนอื่นๆฟัง ให้อาจารย์ฟัง สรุปว่าพาน้องๆไปไหว้ที่ศาลตายายดีกว่า

ไหว้ตอนกลางคืนเนี๊ยนะ เอาก็เอา ไหว้ก็ไหว้ ก็เดินนำขบวนอีกแล้ว

แต่คราวนี้คนเยอะแถมยังมีอีนุชา เดินไปเปงเพื่อน แต่ทว่า.......

นุชามันก็นำพูดไป ตรงนั้นมันก็มืดมาก ต้องส่องโทรศัพท์ให้นุชามันอ่านโพย

ระหว่างกำลังพูดอยู่ รู้สึกว่าเหมือนมีคนเดินผ่านข้างหลังรู้สึกว่าขนลุกซู่ไปทั้งตัว เสียวสันหลังวาบๆ 

แค่นั้นยังไม่พอ รู้สึกว่าเห็นหัวลอยๆ ผ่านหลังศาลไป ประมาณว่าเหมือนมีคนเดินผ่านหลังศาลไป

และเราก็หลบตาลงมาแต่ก็ยังเหลือกๆตาไปมอง คราวนี้เห็นขาอีกแล้ว ประมาณว่ากำลังเดินผ่านหลังศาลไป

แต่ว่าหายเข้าไปในต้นไม้นี่สิ มันก็ไม่ไหวแล้วนะ อยากจะร้องไห้ตรงนั้นเลย

แต่ถ้าออกอาการตรงนั้น น้องๆมันต้องขวัญกระเจิงกันแน่ๆ ก็เลยเก็บอาการ จ

นกระทั่งถึงเวลานอน พี่บอยและก็STAFF ผู้ชายก็เดินไปส่งที่บ้านพักอ่ะเนอะ ตอนนั้นคือไม่ไหวแล้ว ร้องไห้ออกมาเลย

แต่มีแค่พี่บอยที่รู้ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไม่อยากอยู่แล้ว อยากกลับบ้าน มากๆ แต่พอตื่นเช้ามาก็พยายามลืมมันไปซะ

เป็นเพลงที่มีความหมายดีๆมากๆเลยนะ แบบว่าได้ยินครั้งแรกก้อโดนเต็มเลย ฟังเท่าไรก้อไม่เบื่อ ยกให้เป็นเพลงใน  ไปเลยละกัน เหตุเกิดจากความเหงา

ความห่างกัน บางที มันก้อทำให้เรารู้หัวใจตัวเอง ว่า รักกันจริงหรือป่าวและเค้ามีค่าสำหรับเราแค่ใหน

แต่บางที มันก้อทำให้ใครหลายๆคู่เลิกรากันไปก้อมี

แต่สำหรับบางคน ความห่าง ระยะทาง เวลา ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหัวใจได้

มีความรู้สึกดีๆให้แค่ใหน ก้อมีเท่าเดิมและมากขึ้นทุกวัน

ตราบที่เค้าคนนั้นยังเหมือนเดิม ยังเป็นคนเดิมที่ดีกับเราเสมอ