คนที่ใกล้ชิดกันมากมักไม่ทัน    สั ง เ ก ต

ความผิดปกติที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของกันและกัน

หลาย ๆ ครั้งที่เราเผลอทำให้  ใ ค ร บ า ง ค น

เกิดความน้อยใจแล่นเป็นริ้ว ๆ ขึ้นไป ที่ ด ว ง ตา

และหลายครั้งที่มีน้ำใส ๆ ของใครบางคน

เ อ่ อ ล้ น อ ยู่ ที่ ด ว ง ตา

แต่เราไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

นาทีนั้นเราไม่มีทางที่จะได้รู้เลยว่า

ค ว า ม น้ อ ย ใ จ ในขณะนั้น

กำลังจะขยายตัวกลายเป็นอะไรหรือไม่

และในความเงียบงันนั้นอาจเป็นการที่ใครสักคนกำลังแบกปัญหาภาระอันหนักอึ้ง

ที่อยากให้ใครสักคนมาช่วยแบ่งเบา

หรืออาจหมายถึงการรอฟังคำถามบางคำถาม เช่น

เ ห นื่ อ ย ไ ห ม มีอะไรในใจหรือป่าว

หรือให้ช่วยอะไรได้ไหม

กับบางคน ก็แค่อยากได้ยินคำถามให้ชื่นใจ

เป็นความรู้สึกถึง ค ว า ม อ บ อุ่ น หั ว ใ จ

คงเป็นเรื่องที่ดี

ถ้าเราได้มีเวลาหันไปมองคนข้าง ๆ ของเรา

ด้วย ค ว า ม ใ ก ล้ ชิ ด เท่าเดิม บ่อยเท่าเดิม

แต่ ม อ ง ลึ ก ล ง ไ ป ก ว่ า เ ดิ ม

เราอาจจะมองเห็นอะไรบางอย่างที่แปลกไปชัดเจนขึ้น

อาจทำให้เรารู้ว่า ต้องรีบทำอะไร

เพื่อที่จะให้ทุกอย่าง ก ลั บ ไ ป เ ห มื อ น เ ดิ ม

     วันนี้มีกิจกรรมเปิดตัวผู้นำ เป็นอะไรที่สนุกสนานและก็เหนื่อยมากมาย อืมแล้วก็จัดงานวันเข้าพรรษาด้วย อ่ะนะ นัดกันเจ็ดโมงครึ่ง เห็นน้องๆมากันพร้อมหน้าพร้อมตา ก็ดีใจมากมายเลย และสังเกตุพฤติกรรมน้องๆแล้ว เต็มใจที่จะทำหน้าที่ของตัวเองกันทุกคน ไม่มีใครเกี่ยงกันทำ ดีใจมาก หลังจากที่ตรากตรำงานกันมาหลายอาทิตย์ งานออกมาสมบูรณ์แบบ อาจจะมีติดขัดกันไปบ้าง แต่ผู้นำทุกคนก็ผ่านพ้นกันไปได้ ปลื้มสุด 

     กิจกรรมเปิดตัวผู้นำ โอ้โห ตอนแรกคิดว่าจะแปก ก็เล่นไม่ฟังกันเลยนี่นา แต่พอโดนดุไป ก็ฟังและก็ให้ความร่วมมือกันดี นี่ก็หมายถึงผู้นำรุ่น 1 เนี๊ย คุมน้องอยู่เหมือนกันนะเนี๊ย พอถึงเวลาของผู้นำทุกคนก็ต่างทำหน้าของตัวเอง อย่างกระตือรือร้น และเอาจริงเอาจัง ทีละเรื่องเลยนะ

     พิธีกร ก็ทำหน้าของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม ตั้งแต่เช้า ขยันซ้อม ซ้อมแล้วก็ซ้อมอีก อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้น เสียงก็เลยออกมาไม่ดังเท่าไรแต่เท่านี้ ก็ดีมากๆแล้ว งานแรกทำได้ขนาดนี้ก็ขอยกนิ้วให้เลยนะจ๊ะ แพรว กะ พี

แต่ละคนเติบโตมาจากที่ที่แตกต่างยิ่งมาอยู่ใกล้กันมากยิ่งทำให้เห็นความแตกต่างกันของคนสองคน  อาจมีหลายครั้งที่เรารู้สึกขัดใจที่อีกคนทำอย่างนั้น อย่างนี้หรือพูดจาอะไรที่เราไม่ค่อยพอใจแต่ด้วยความรักที่มีอยู่และความหวาดกลัวว่าหากพูดหรือทำอะไรออกไปแล้วจะเกิดการกระทบกระทั่งหรือทำให้เสียความรู้สึกกันไปเปล่า ๆ จึงสู้เก็บความอึดอัดไว้ดีกว่าจนเผลอลืมไปว่าความรู้สึกที่ไม่ได้รับการผ่อนคลายนั้นจะถูกทับถม สะสมไว้ให้สูงขึ้นเป็นความขุ่นเคืองในอารมณ์อยู่เสมอและอาจถึงจุดที่ไม่อาจทนได้ในสักวันการคบใครสักคนอย่างจริงจังนั้นเราต้องไม่ลืมว่าคน ๆ นั้นคือคนที่เราจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป  อย่าให้ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอดทนขนาดนั้นเลยดีไหมกล้าที่จะพูดในแง่ดีแง่เสีย  เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้รับรู้และปรับตัวเข้าหากัน เพื่อถนอมรักไว้ให้อยู่ด้วยกันนาน ๆ  เพราะไม่มีประโยชน์อะไรเลย หากจะเก็บความรู้สึกเพื่อที่จะรักกันให้มาก ๆ วันนี้ แต่ไม่เคยยอมรับอะไรกันได้และให้ความรักน้อยลงในวันต่อไป อย่าปล่อยให้ความขุ่นเคืองใจเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่กล้าที่จะพูดคุยกันให้เข้าใจ และให้ทุกความคลางแคลงใจจบลงที่ตรงนั้น

ความรักเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่จะถูกบั่นทอนด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่คนสองคนไม่ได้คุยกัน  

เชื่อมั่นในเวลาเถอะ

ว่าเวลาจะลบความรู้สึกของการไม่เหลืออะไร

ไปจากเราได้ในวันหนึ่ง

แล้วความทรงจำเก่า ๆ จะเป็นเพียงซากอดีต

และความเจ็บปวดในคืนวันเก่าเป็นเพียง ฝันร้าย

ที่พอเราตื่นขึ้นมาเราก็จะได้มีเรื่องเล่า

และทำนายฝันกันเล่น ๆ

ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น

การนอนหลับแต่ละคืนก็แตกต่างกันไป

บางคืนก็หลับง่าย บางคืนก็หลับยาก

มีบางคืนที่ฝันดี มีบางคืนที่ฝันร้าย

แต่ไม่ว่าเราจะฝันดีสักแค่ไหนหรือฝันร้ายแค่ไหน

แต่สุดท้ายเราก็ต้องตื่น และมันก็จะผ่านไป

กลายเป็นเพียงความฝันธรรมดา ๆ

ที่เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรให้ลึกซึ้ง

...........................

หากคืนนี้ฝันร้ายก็ไม่เป็นไร

เพราะยังมีคืนต่อ ๆ ไปให้ได้ฝันอีกมากมาย

ไม่มีประโยชน์ที่จะมัวเจ็บจมอยู่กับฝันร้าย

ค่อย ๆ ลืมตา มาอยู่ในโลกของความเป็นจริง

มาดูว่ามันกว้างใหญ่แค่ไหน

ฝันร้ายไม่น่าจดจำหรือคร่ำครวญ

นอกจากมันจะไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นแล้ว

ไม่เคยช่วยซับน้ำตา

ไม่เคยเยียวยายามป่วยไข้

มันมีแต่จะฉุดเราลงไปอยู่ในโลกของความท้อแท้

และหมดหวังในชีวิต

ปัจจุบันต่างหากที่เป็นความจริง

เป็นของเราและอยู่กับเรา

เพื่อที่จะคอยบอกเราเสมอว่าเราจะต้องอยู่

ต้องหายใจให้พ้นไปถึงพรุ่งนี้

และอยู่ให้พรุ่งนี้ของทุก ๆ วัน

“แม้ว่าคนเราจะมีความเข้มแข็ง

ในการลืมอะไรบางสิ่งบางอย่างไม่เท่ากัน

แต่โลกมีเวลาให้เพื่อการลืมเหมือนกัน”

อาจเร็วบ้าง ช้าบ้างไม่ใช่สิ่งสำคัญ

และความฝันไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัว

ก็แค่ฝันร้าย จะฝันได้สักกี่คืนกัน 

ผ่านมาแล้วสำหรับค่ายผู้นำ หลังจากที่ตรากตรำเตรียมงานกันมา 2 อาทิตย์เต็ม

บบว่าเดินในโรงเรียนระยะทางทั้งหมดเกือบร้อยกิโลได้แล้ว

วันแรกของค่ายตื่นเต้นมากๆ ทั้งๆที่ตัวเองเป็น STAFF แท้ๆ

ก็ลุ้นอ่ะนะ เพราะว่าช่วงที่เตรียมงานเป็นไข้อ่ะ เรียกว่าค่อนข้างจะหนักพอตัวเหมือนกัน แต่ก็กัดฟันมาถึงวันนี้จนได้

และก็ลุ้นน้องๆ ด้วยกลัวจะมากันไม่ครบหรือว่ามากันไม่ทัน

แต่ช่วงเช้าของวันนั้นก็ผ่านไปด้วยดี ต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ไปประจำจุดของตัวเอง

แต่จุดของนิเนี๊ย ร้อนมากๆ ไม่มีอะไรขายเลย แต่ดีนะที่กินมาจากปั๊มบ้างแล้ว

OH...YEAH รอๆๆๆ แล้วก็รอน้องมา ก็ลุ้นกับแบงค์ 2 คน ว่าน้องจะเลยหรือป่าว น้องจะมาถูกกันหรือป่าว

สรุปว่าบ่ายนั้นน้องมาถึงแบบปกติ 4 กลุ่ม อีก 2 กลุ่ม ไปหลงกันมาก่อน

ไอ้เรากับ STAFF คนอื่นๆก็ใจหายกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไป

แต่พอเห็นน้องมาถึงโดยสวัสดิภาพ ก็ ขอบคุณพระเจ้า

ระหว่างที่ให้น้องทำกิจกรรมก็ เขียนสำนวนสุภาษิตเกี่ยวกับสัตว์มากกว่า 70 ประโยค ก็มึนๆช่วยๆน้องกันไป

และแล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี จนกระทั่งพาน้องไปเข้าห้องพัก

ไอ้เราก็เดินนำหน้าขบวนไปเลยระหว่างทางมันก็มืดอ่ะนะ พอไปถึงก็ดันหาห้องพักให้น้องไม่เจออีก

ก็เลยเดินกันไป เดินไปก็เจอดีเข้าจนได้ ก็เดินก้มหน้ามุดๆไป

สายตาก็ดันไปเห็นว่าเหมือนมีคนกำลังจะเดินตัดหน้าประมาณว่าถ้าไม่เบรคก็คงชนกันแน่ๆ

เราก็เบรคสิ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาไม่มีใครซะงั้น ....พุทโธ ธัมโม สังโฆ ขวัญหนีดีฝ่อหมดเลย

หันไปหาน้องๆ มาตอกย้ำอีก ถามว่าพี่นิหยุดทำไม เฮ้อ...อนิจจา นี่พี่เห็นคนเดียวหรือนี่ ยังไม่พอ

ไปเล่าให้อีนุชา ให้STAFF คนอื่นๆฟัง ให้อาจารย์ฟัง สรุปว่าพาน้องๆไปไหว้ที่ศาลตายายดีกว่า

ไหว้ตอนกลางคืนเนี๊ยนะ เอาก็เอา ไหว้ก็ไหว้ ก็เดินนำขบวนอีกแล้ว

แต่คราวนี้คนเยอะแถมยังมีอีนุชา เดินไปเปงเพื่อน แต่ทว่า.......

นุชามันก็นำพูดไป ตรงนั้นมันก็มืดมาก ต้องส่องโทรศัพท์ให้นุชามันอ่านโพย

ระหว่างกำลังพูดอยู่ รู้สึกว่าเหมือนมีคนเดินผ่านข้างหลังรู้สึกว่าขนลุกซู่ไปทั้งตัว เสียวสันหลังวาบๆ 

แค่นั้นยังไม่พอ รู้สึกว่าเห็นหัวลอยๆ ผ่านหลังศาลไป ประมาณว่าเหมือนมีคนเดินผ่านหลังศาลไป

และเราก็หลบตาลงมาแต่ก็ยังเหลือกๆตาไปมอง คราวนี้เห็นขาอีกแล้ว ประมาณว่ากำลังเดินผ่านหลังศาลไป

แต่ว่าหายเข้าไปในต้นไม้นี่สิ มันก็ไม่ไหวแล้วนะ อยากจะร้องไห้ตรงนั้นเลย

แต่ถ้าออกอาการตรงนั้น น้องๆมันต้องขวัญกระเจิงกันแน่ๆ ก็เลยเก็บอาการ จ

นกระทั่งถึงเวลานอน พี่บอยและก็STAFF ผู้ชายก็เดินไปส่งที่บ้านพักอ่ะเนอะ ตอนนั้นคือไม่ไหวแล้ว ร้องไห้ออกมาเลย

แต่มีแค่พี่บอยที่รู้ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไม่อยากอยู่แล้ว อยากกลับบ้าน มากๆ แต่พอตื่นเช้ามาก็พยายามลืมมันไปซะ